Labyrint

Het labyrint vind ik allang fascinerend en een tijdje geleden kwam ik met Martha Baarda in contact, zij is een sjamaan en labyrint-coach in Amerongen.

Ik volgde een workshop bij haar, waarbij wij ons in het symbool van het klassieke labyrint hebben verdiept. Aansluitend daaraan gingen wij zelf het labyrint lopen dat zij uitgelegd heeft. 

Een belevenis op zichzelf

Labyrint lopen is een belevenis op zichzelf, dat moeilijk met iets te vergelijken valt. Spontaan moet ik wel aan een wasstraat denken waar men doorheen gaat maar het beeld op zich geeft bij lange na niet de liefdevolle zachtheid van de energie in het labyrint weer.

Ik begon met lopen. Je loopt niet vanuit de buitenkring systematisch naar de binnenste kring, het centrum, en klaar. Nee, je begint met bijna de middelste ring en volgt dan gewoon de weg. Zoals in je leven, waar je soms met dingen begint en gewoon de weg volgt en ziet wat er komt. Je hoeft in het labyrint nooit te overleggen wat je moet doen, het wijst zich vanzelf. Het pad is al uitgestippeld en dat loop je gewoon af.

Mijn geest is stil

Mijn gedachten liet ik bij het lopen op een gegeven moment los. Dat wilde niet direct lukken, maar na een paar keer in mezelf ‘mijn geest is stil’ gezegd te hebben ging het prima. Opeens merkte ik op dat de vragen waarmee ik begon, op een zachte en heel eenvoudige manier in mij werden beantwoord. Dat was een openbaring.

Alles wat ik aan het doen was, was gewoon de weg volgen en daar vielen dan de puzzelstukjes in mij op hun plaats. Wat een vreugde!

Ja, nu begreep ik het labyrint: een gesprek met je goddelijk wezen waarbij je de levensweg volgt.

Hoeveel mooier wil je het nog hebben?

Nog een rondje en ik was in het centrum beland en kon uitrusten, gewoon genieten dat ik mijn doel had bereikt.

Maar dan gebeurde iets heel vreemds, in plaats van dichter bij het centrum te komen, verwijderde ik mij ervan. Daar klopte iets niet. Ik ging met mijn ogen op onderzoek uit maar er was niets te vinden.

Als je denk dat het niet meer verder gaat

Daar sta je dan midden in het labyrint, midden in het gebeuren, in je leven en opeens gaat het gewoon helemaal niet meer zo verder als je dat gedacht hebt. Integendeel, het gaat zelfs heel anders verder en neemt absoluut niet de gewenste richting.

Dan verschijnen zweetdruppels op je voorhoofd en begint de ademhaling te stokken. Een klassiek innerlijk stressmoment waar het hoofd op het punt staat om het over te nemen.

Wat doen wij in die situaties niet allemaal om een definitie te vinden voor onze toestand, een calculatie te maken waaraan wij keuzes kunnen ontlenen. Keuzes die ons de controle weer terug geven, die ons het gevoel geven dat wij alles kunnen overzien wat er komt.

Maar zo werkt dit hier niet, het is gewoon realiteit dat ik mij met elke stap meer van het centrum verwijder dan dat ik er naartoe kom. Mijn denken slaat helemaal op ‘tilt’ en ik voel een inzinking. Mijn hemel, waar ben ik, wat doe ik hier eigenlijk? Ik begin mijn innerlijke gemoedstoestand te kalmeren en laat noodgedwongen alles in mij los.

Overgave is de sleutel

De waarheid is dat het labyrint systematisch op de grond ligt en er nergens een kruispunt is waar ik had kunnen kiezen. Ik had niet anders gekund dan ik ben gelopen, dit was de enige weg voor mij om te gaan. En nu kan ik alleen maar verder als ik mij overgeef aan deze weg. Ik moet met vertrouwen verder lopen.

Vertrouwen dat alles wel goed komt ook al begrijp ik er helemaal niets meer van. Ik laat mij van binnenuit geleiden. Alles wat nodig is staat mij op het juiste moment ter beschikking. Ik sta mij toe dat dit mijn waarheid is, ik kan niet anders dan mijn weg volgen.

Het lopen wordt rustiger en soepeler. Het maakt niets meer uit hoe de weg gaat, het komt exact zo als het moet komen. Erover piekeren brengt mij niet verder, wel vertroebelt het mijn zicht, mijn leven. Ik kies er nu voor om het labyrint gewoon rustig verder te lopen, soms in rust, soms in gesprek met mijn innerlijk wezen. Zoals ik dat deed totdat dit innerlijk kruispunt kwam.

Ik wordt gedragen

Ik besluit dat ik mij met meer vertrouwen door het leven laat dragen, gewoon mijn pad loop. En dan kom ik dus heel geïnspireerd uiteindelijk in het centrum van het labyrint aan.

Rust. Stilte. Vrede. Wat een ervaring.

Op een gegeven moment ga ik de weg weer terug, lichter, innerlijk vrolijker en met meer vertrouwen in het Goddelijke.

Ik heb mijn levensweg al bestemd voor ik hier kwam; hier op aarde materialiseer ik hem allen nog maar daardoor, dat ik dit tevoren uitgestippelde pad loop.

De enige keuze die ik dus te maken heb is of ik mijn eigen pad loop of niet.

Een labyrint is een enorme schoonmaak van ons chakrasysteem, ons energieveld. Een mystieke ervaring in een heel bijzonder krachtveld dat op een bepaalde manier op de grond gelegd word. Ik kan iedereen deze ervaring toewensen.

  Klik hier voor je persoonlijke geboortehoroscoop

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *